Frans Kruggeleijn Memorial 2026 Ronde 5, 6 en 7

Door Julian Hul

Dinsdag 9 juni stond alweer ronde 5 van het Frans Kruggeleijn Memorial 2026 op het programma. Na mijn overwinning in ronde 4 wist ik dat er opnieuw een lastige uitdaging op mij wachtte.

Mijn tegenstander was Henny Haggeman.

De partij begon rustig. We kozen allebei voor een solide opstelling. Henny zorgde ervoor dat hij snel kon rokeren, terwijl ik met ...c6 en ...d5 direct de strijd om het centrum aanging.

Nadat Henny kort had gerokeerd, had ik weinig mogelijkheden om mijn e-pion te verdedigen. Daarom koos ik voor ...Lg4. Dat had een chaotische partij kunnen opleveren als Henny na h3 en ...Lh5 direct g4 had gespeeld. In dat geval had ik waarschijnlijk mijn paard geruild voor twee pionnen, waarna een scherpe aanvalspartij zou ontstaan. Daarbij hing voortdurend de dreiging van e4 in de lucht, omdat het paard op f3 nog gepend stond door de dame daarachter.

Henny besloot echter niet voor deze scherpe voortzetting te kiezen. Begrijpelijk, want de stelling zou erg onoverzichtelijk worden. Stiekem was ik daar zelf ook niet rouwig om, aangezien zulke chaotische stellingen niet echt mijn voorkeur hebben. 

Na mijn korte rokade begon ik te merken dat Henny's paarden sterker werden dan mijn lopers. Vooral het paard dat op f5 terechtkwam, zorgde voor veel druk en mijn koning kwam steeds ongemakkelijker te staan. Ik probeerde nog tegenspel te creëren door het centrum open te breken, in de hoop dreigingen tegen onder andere f2 en d3 te kunnen ontwikkelen.

Toen Henny vervolgens zijn aanval op de koningsvleugel voortzette, werd steeds duidelijker dat mijn koning ernstig in de problemen zat. In de beslissende fase maakte ik nog enkele onnauwkeurigheden, waarna Henny de partij fraai besliste. 

Met een sterk torenoffer op h6 forceerde hij een matnet waar ik niet meer aan kon ontsnappen. Helaas betekende dit mijn tweede nederlaag van het toernooi. Als ik mijn score van vorig jaar wil evenaren, zal ik de laatste twee partijen moeten winnen.

Ronde 6

Dinsdag 16 juni stond ronde 6 op het programma. Na mijn nederlaag van de week ervoor wilde ik me natuurlijk herstellen met een overwinning.

Mijn tegenstander was Genaro Ampie Salazar.

In de opening werden al snel veel stukken afgeruild. Na slechts elf zetten waren er al drie lichte stukken van het bord verdwenen. Ik hield een loper over, terwijl Genaro met een paard verder ging. Daarbij viel mij op dat zijn pion op e6 een potentiële zwakte was. Vanaf dat moment richtte ik mijn spel op het opvoeren van de druk op die pion, in de hoop daar uiteindelijk voordeel uit te halen.

Met mijn laatste zet, Dd3, zette ik een subtiel tactisch valletje. Als ik op d5 zou slaan met mijn loper en zwart met de e-pion terugsloeg, hing zijn paard ongedekt en kon ik dat vervolgens winnen. Dat zou mij uiteindelijk een pion opleveren.

Genaro zag dit idee over het hoofd en speelde ...Tc8. Daardoor kon ik mijn plan uitvoeren: Lxd5!. Na exd5 won ik het paard terug en bleef ik uiteindelijk een pion voor. Vervolgens werden er nog meer stukken afgeruild, waardoor een gunstig eindspel voor mij ontstond.

Niet veel later besloot Genaro de partij op te geven. Ik dreigde met mijn toren de stelling binnen te dringen en als de torens zouden worden afgeruild, resteerde een gewonnen koningseindspel met een extra pion.

Met deze overwinning kwam ik op 3,5 uit 6, goed voor een gedeelde vierde plaats. Met nog één ronde te gaan is er dus nog van alles mogelijk.

Slotronde - ronde 7

Dinsdag 23 juni stond alweer de laatste ronde van het toernooi op het programma. Hoewel de winnaar al bekend was, Jesse Frederiks stond met een perfecte score van 6 uit 6 maar liefst 1,5 punt voor op nummer twee Audry Burer, was de strijd om de overige podiumplaatsen nog volledig open.

Mijn tegenstander in de laatste ronde was John de Boer. Hij is een bekende tegenstander voor mij: in de drie edities van dit toernooi waaraan ik heb meegedaan, had ik al twee keer eerder tegen hem gespeeld. De onderlinge stand was 1-1, dus dit voelde als een mooie kans om uit te maken wie de onderlinge "winnaar" zou worden.

Na een goede versie van de Spaanse opening wist ik al vroeg zijn witveldige loper af te ruilen tegen mijn paard. Vervolgens koos ik ervoor om de a-lijn te openen, met als doel daar druk te ontwikkelen. Achteraf bleek dat echter niet het beste plan. Zoals wel vaker in mijn partijen kreeg mijn tegenstander juist kansen om een aanval op mijn koning op te zetten, vooral nadat hij f4 speelde.

Op een cruciaal moment leek John veel druk te hebben op f7. Hij speelde Pg4, met het idee mijn verdediger te verjagen en de aanval voort te zetten. Daarbij had hij echter één belangrijk detail gemist: ik kon het paard simpelweg slaan. Ik hoefde niet bang te zijn voor Txf7+, omdat ik daarna met mijn koning naar g8 kon uitwijken. Vervolgens viel ik de toren aan, waardoor hij gedwongen was op f8 terug te slaan en materiaal moest inleveren. Bovendien hield hij een dubbele g-pion over, een structurele zwakte waar ik later optimaal gebruik van kon maken.

Niet veel later wist ik ook die zwakke pion op g4 te veroveren. John kreeg daarvoor nog wel een actieve toren als compensatie, maar die activiteit kon ik goed neutraliseren. Stap voor stap verbeterde ik mijn stelling, waarna ik zijn koning steeds verder in het nauw dreef. Uiteindelijk ontstond een beslissende aanval waarbij hij óf mat zou gaan, óf veel materiaal moest offeren om dat te voorkomen. Op dat moment besloot John de partij op te geven.

Met deze overwinning sluit ik het toernooi af met 4,5 uit 7. Opvallend genoeg is dat exact dezelfde score als vorig jaar. Aan mijn consistentie ligt het dus niet! Net als vorig jaar eindigde ik nét buiten het podium. Door de weerstandspunten betekende dat uiteindelijk een gedeelde vierde plaats, goed voor een zevende plek in de eindrangschikking.